Βιωσιμότητα

Το Google Earth προσφέρει μια σειρά από layer, με τα οποία μας ξεναγεί στις περιοχές που θα πληγούν από την κλιματική αλλαγή. Μάλιστα και με την φωνή του Al Gore. Τα layer αυτά περιλαμβάνουν και προβλεπόμενες θερμοκρασίες και ποσοστά βροχόπτωσης για αυτές τις περιοχές. Πολύ χρήσιμο για τους εκπαιδευτικούς της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, αλλά και για κάθε ενδιαφερόμενο ενεργό πολίτη…

Oι φοιτητικές παρατάξεις βγήκαν προς «άγραν» πρωτοετών στα ΑΕΙ

Του Αποστολου Λακασα

(Πηγή: www.kathimerini.gr)

Οι 18χρονοι που βγαίνουν από τον σταθμό «Βικτώρια» και κατευθυνόμενοι προς την ιστορική ΑΣΟΕΕ της Πατησίων (νυν Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) δεν θα πρέπει να ανησυχήσουν εάν τους πλησιάσει κάποιος καλοπροαίρετος νεαρός για να τους πιάσει κουβέντα. Το πιθανότερο είναι ότι ο νεαρός ανήκει σε μία από τις φοιτητικές παρατάξεις του πανεπιστημίου και… ρίχνει τα δίχτυα του προς αλίευση νέων μελών μεταξύ των πρωτοετών φοιτητών. «Καλά», θα ρωτήσει κάποιος, «πώς ο φοιτητοπατέρας αναγνωρίζει τον πρωτοετή στον σταθμό του Ηλεκτρικού;». Το σήμα κατατεθέν είναι ο μεγάλος κίτρινος φάκελος, που περιέχει την ακτινογραφία θώρακος, που όλοι οι πρωτοετείς οφείλουν να προσκομίσουν στη γραμματεία της σχολής για να εγγραφούν. Τον τρόπο αυτό στρατολόγησης νέων μελών περιέγραψε ο έμπειρος φοιτητής Ηλίας Χ., μιλώντας χθες στην «Κ» για το κωμικοτραγικό κυνηγητό πρωτοετών στο οποίο επιδίδονται αυτές τις ημέρες των εγγραφών στα ΑΕΙ οι παρατάξεις. «Ανάλογα καρτέρια στήνονται και στον σταθμό του μετρό στην Ακαδημία, και στις στάσεις των αστικών λεωφορείων κοντά στη Νομική Σχολή» προσθέτει ο συνομιλητής μας.

Βέβαια, το μεγάλο παιχνίδι γίνεται στις εισόδους των σχολών. «Με πλησίασαν δύο φοιτητές. Ο ένας ήταν της ΠΑΣΠ, ο άλλος της Πανσπουδαστικής. Ηταν ευγενικά παιδιά. Ομως, προτίμησα τον δεύτερο διότι ο πρώτος μου το ’παιξε … μάγκας, επειδή -λέει- θα ανήκει στο επόμενο κυβερνών κόμμα» μου λέει ο Δημήτρης, πρωτοετής φοιτητής στο Γεωπονικό Παν. Αθηνών. Η στρατολόγηση γίνεται με διάφορες μεθόδους, οι οποίες ποικίλλουν ανάλογα με το ύφος των μελών της παράταξης. Ετσι:

- Οι παλιοί βοηθούν τους πρωτοετείς στη συγκέντρωση των απαραίτητων δικαιολογητικών για την εγγραφή τους. Μάλιστα, εκείνοι των πιο ισχυρών παρατάξεων (π.χ. ΔΑΠ, ΠΑΣΠ) μπορεί να πάρουν τα δικαιολογητικά των πρωτοετών και να τους εγγράψουν. Επίσης, προσφέρουν ξενάγηση στη σχολή, ενώ τους υπόσχονται και σημειώσεις μαθημάτων ή ακόμη και φωτοτυπίες βιβλίων.

- Για τους πρωτοετείς από την επαρχία, καθώς είναι χαμένοι στο… Διάστημα, οι παρατάξεις φροντίζουν να ρίξουν από δίπλα τους κάποιον συντοπίτη. «Με τον τρόπο αυτό, ο νέος φοιτητής αισθάνεται πιο οικεία και πείθεται να εγγραφεί στην παράταξη ευκολότερα» λέει η… παλιοσειρά, που μίλησε στην «Κ» για το θέμα.

- Το κάλλος στη μάχη της στρατολόγησης. Και όμως συμβαίνει: οι φοιτητικές παρατάξεις επιλέγουν να βάλουν στον αγώνα τα αγόρια στην περίπτωση που οι πρωτοετείς είναι κορίτσια, και τα κορίτσια όταν το «θήραμα» είναι γένους ανδρικού. «Κάθε μέλος έχει οδηγίες να προσεγγίζει το έτερο φύλο» μου λέει ο Δημήτρης Τζ.

- Ενας ακόμη τρόπος να προσεταιριστούν πρωτοετείς είναι η διοργάνωση πάρτι ή τα καλέσματα για κοινή έξοδο. Ομως, στη μέθοδο αυτή, οι επιλογές ποικίλλουν με βάση την παράταξη. Ετσι, η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ διοργανώνουν συναντήσεις σε μοδάτα κλαμπ όπου και προσκαλούν τους πρωτοετείς. Επίσης, διοργανώνουν ματς μπάσκετ ή ποδοσφαίρου σε γήπεδα μικρών διαστάσεων, «ώστε να καλλιεργηθεί η έννοια της παρέας» όπως λέει ο Ηλίας.

- Αντίθετα, οι αριστερές παρατάξεις επιλέγουν στέκια σε πιο λαϊκές περιοχές ανάλογες με το ύφος τους. Θησείο, Πετράλωνα προτιμώνται από τους Κνίτες, χωρίς όμως να αποκλείονται και οι του ΣΥΡΙΖΑ και εκείνοι της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Στην περίπτωση, των δύο τελευταίων, όμως, προτιμώνται κυρίως τα μπαρ των Εξαρχείων. Μάλιστα, οι παρατάξεις αυτές μοιράζουν χιουμοριστικά φυλλάδια κοροϊδεύοντας τα μέλη των υπόλοιπων παρατάξεων που βγαίνουν προς άγρα νέων μελών.

Το Ντοκυμανταίρ “The Atomic Cafe” (1982) μιλάει για τις απαρχές της Ατομικής Εποχής και την κατανόηση και προπαγάνδα που κυριαρχούσε στα τότε ΜΜΕ.

by Henry David Thoreau

I went to the woods because I wished to live deliberately, to front only the essential facts of life, and see if I could not learn what it had to teach, and not, when I came to die, discover that I had not lived.

I did not wish to live what was not life, living is so dear; nor did I wish to practice resignation, unless it was quite necessary.
I wanted to live deep and suck out all the marrow of life, to live so sturdily and Spartanlike as to put to rout all that was not life, to cut a broad swath and shave close, to drive life into a corner, and reduce it to its lowest terms, and, if it proved to be mean, why then get the whole and genuine meanness of it, and publish its meanness to the world; or if it were sublime, to know it by experience, and be able to give a true account of it in my next excursion.
For most men, it appears to me, are in a strange uncertainty about it, whether it is of the devil or of God, and have somewhat hastily concluded that it is the chief end of man here to ‘glorify God and enjoy him forever.’

Still we live meanly, like ants; though the fable tells us that we were long ago changed into men; like pygmies we fight with cranes; it is error upon error, and clout upon clout, and our best virtue has for its occasion a superfluous and evitable wretchedness. Our life is frittered away by detail. An honest man has hardly need to count more than his ten fingers, or in extreme cases he may add his ten toes, and lump the rest.