Η ελληνικότητα της Μακεδονίας με απλά λόγια…
Τι κάνει έναν λαό; Ας σκεφτούμε. Υπάρχουν λαοί; Ναι. Γιατί ξεχωρίζουμε πχ έναν Γερμανό από έναν Γάλλο; Και οι δύο δεν είναι Ευρωπαίοι; Είναι Ευρωπαίοι. Αλλά αυτός ο χαρακτηρισμός θα έφτανε για τους προσδιορίσει; Μπορεί να μένουν σε μια μικρή περιοχή, και μια νοητή γραμμή να τους χωρίζει, τα σύνορα, ή ακόμα και να μένουν στο ίδιο σπίτι. Ο ένας θα είναι Γάλλος και ο άλλος Γερμανός. Γιατί;
Σε τι διαφέρουν; Πρώτον στην γλώσσα. Ακόμα και αν μιλάνε μια κοινή γλώσσα πχ τα Αγγλικά ή τα Κινέζικα, η μητρική τους γλώσσα είναι διαφορετική. Τα κείμενα που συνόδεψαν τους προγόνους τους, και τους κατοίκους της περιοχής τους είναι γραμμένα σε αυτή την γλώσσα. Αυτή η γλώσσα εμφανίζεται σε όλες τις επιγραφές και τα μνημεία που έχουν απομείνει από το παρελθόν. Οπότε κρατάμε ένα στοιχείο που προσδιορίζει έναν λαό. Η γλώσσα.
Άλλο στοιχείο που προσδιορίζει έναν λαό είναι η ιστορία. Η ιστορία αποτελείται από δύο κομμάτια. Το ένα κομμάτι είναι το υποκειμενικό. Για το κομμάτι αυτό γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά. Αυτό που μ’ αρέσει είναι του Ναπολέοντα που λέει ότι «η ιστορία γράφεται από τους νικητές». Το κομμάτι αυτό της ιστορίας είναι έρμαιο οποιασδήποτε ερμηνείας, και συνήθως χρησιμοποιείται για κάποιο σκοπό. Στα σχολεία των κόκκινων μαθαίνουν ότι οι ρόζ είναι κακοί, και στα σχολεία των ρόζ μαθαίνουν ότι οι κόκκινοι είναι κακοί. Κατανοητό και αναπόσπαστο στοιχείο της τόσο χρήσιμης προπαγάνδας για την επιβίωση ενός κράτους.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο κομμάτι της ιστορίας. Το οποίο δεν χωράει παρερμηνεία. Δεν είναι υποκειμενικό. Είναι αντικειμενικό. Για παράδειγμα. Ο Κεμάλ, ο ιδρυτής της Τουρκικής δημοκρατίας, άσχετα αν θεωρείται από κάποιους μεγάλος ή μικρός, καλός ή κακός, υπήρχε. Και έκανε κάποια πράγματα. Το ότι υπήρχε και το ότι έκανε κάποια πράγματα είναι το αντικειμενικό κομμάτι της ιστορίας. Το αν αυτό ήταν καλό ή κακό δεν μας ενδιαφέρει και πολλές φορές, μας παραπλανά από το ουσιαστικό κομμάτι της ιστορίας, που είναι αυτό το αντικειμενικό.
Η αντικειμενική ιστορία είναι στοιχείο της ταυτότητας ενός λαού. Και πώς καταλαβαίνουμε την αντικειμενική ιστορία; Τα αποδεικτικά στοιχεία είναι παντού. Πχ ο Παρθενώνας είναι απόδειξη της αρχιτεκτονικής επιδεξιότητας των κατοίκων της Αρχαίας Αθήνας. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ένα μνημείο. Όπως πχ δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ένας τάφος. Όπως πχ ο τάφος του Φιλίππου του πατέρα του Αλεξάνδρου. Θα επιστρέψουμε στον τάφο αργότερα. Ας ξαναγυρίσουμε στον Γάλλο και τον Γερμανό για να καταλάβουμε το πώς ένας λαός προσδιορίζεται από αυτό το αντικειμενικό κομμάτι της ιστορίας.
Γιατί ο ένας θεωρεί τον εαυτό του Γάλλο και ο άλλος Γερμανό; Γιατί έχουν διαφορετική αντικειμενική ιστορία. Ιστορικά δεν συνδέεται ο Γερμανός με την Ιωάννη της Λωραίνης, όπως δεν νιώθει να συνδέεται ιστορικά με τους Γαλάτες και την αρχαία πόλη της Λουτέτιας (τώρα Παρίσι). Ιστορικά επίσης ο Γάλλος δεν συνδέεται με τον Άλαρικ τον βασιλιά των Βησιγότθων, ούτε με τον Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα, βασιλιά της Γερμανίας.
Ανακεφαλαίωση. Είπαμε, αν σήμερα και παλιά μιλούσαν την ίδια γλώσσα, είναι ένας λαός. Η γλώσσα. Και η ιστορία. Οι πρόγονοι των ανθρώπων του σήμερα, που μιλούσαν αυτή την ίδια γλώσσα, έκαναν πράγματα; Έχτισαν τίποτα, γράψαν τίποτα, άφησαν τίποτα; Αυτά όλα τα πράγματα είναι κομμάτι της ιστορίας του λαού μας. Αυτή δεν παραγράφεται, γιατί δεν επιδέχεται ερμηνεία και άρα παρερμηνεία. Αν είναι κάτι άσπρο, όσο και να το λές ότι είναι μαύρο, αυτό θα μένει άσπρο. Δεν υπάρχει για αυτά τα ζητήματα «η ιστορία σου» και «η ιστορία μου». Το κομμάτι αυτής της ιστορίας είναι ΈΝΑ.
Αν λάβουμε υπόψη αυτά τα δύο, απλά, έχουμε λύσει το όποιο ζήτημα καταγωγής των Σκοπιανών, άλλα και άλλων που διεκδικούν να συνδεθούν με ιστορία και γλώσσα που δεν είναι δικιά τους.
Άλλα στοιχεία που προσδιορίζουν έναν λαό, είναι ο πολιτισμός του, είναι τα έθιμα του, ιδίως τα ταφικά, οι παραδόσεις του, η μυθολογία του.
Τα ταφικά έθιμα, είναι και αυτά μέρος της αντικειμενικής ιστορίας που είπαμε, και μας βοηθούν να αναγνωρίσουμε έναν λαό. Για τον ίδιο λόγο που λέμε ότι οι άνθρωποι που μένανε στην Αίγυπτο, ήταν ο λαός της Αιγύπτου, στην Ελλάδα, όπου υπάρχουν κοινά ταφικά έθιμα, και κοινές μυθολογίες και πιστεύω για τον θάνατο, όλοι ήταν Έλληνες. Ο τάφος του Φιλίππου, και χιλιάδες άλλοι μακεδονικοί τάφοι που ανακαλύφθηκαν, δεν μπορούν να αγνοηθούν και αποδεικνύουν, ότι το ζήτημα της μη ελληνικότητας των Μακεδόνων είναι γελοίο.
Μια παρεξήγηση που ίσως πρέπει να κατανοηθεί ακόμα και από μας τους σύγχρονους Έλληνες. Οι Αρχαίοι Έλληνες, προσδιορίζονταν ως Έλληνες. Προσδιορίζονταν όμως και από άλλους τρόπους. Από τοπωνύμια, από τα ονόματα των πόλεων – κρατών, από κάποιο μυθικό τους πρόγονο κτλ. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι, ότι ο Αθηναίος ξεχώριζε τον εαυτό του από τον Σπαρτιάτη, και ο Σπαρτιάτης ήξερε ότι ο άνθρωπος από την Θήβα ήταν Θηβαίος. Ήξεραν όμως ότι ήταν Έλληνες. Όλοι ήταν Έλληνες, και αναγνωρίζονταν ως Έλληνες, σε αντίθεση με τους “βαρβάρους”, λέξη που δεν έχει την ίδια έννοια που έχει σήμερα, και σήμαινε “οι άνθρωποι που μιλάνε μια ξένη γλώσσα, δηλαδή που ακούγονται σαν να λένε βαρ βαρ”, δηλαδή βάρβαροι. Η γλώσσα που μιλούσαν όλοι οι Έλληνες ήταν Ελληνική. Από που καταλαβαίνουμε ότι μιλούσαν ελληνικά; Από τις επιγραφές που έχουν βρεθεί. Από τα κείμενα. Από τους τάφους. Οι Ίωνες ήταν Έλληνες. Ελληνικό φύλο. Όπως Ελληνικό φύλο ήταν οι Δωριείς και οι Μακεδόνες. Οι Αχαιοί.
Και αυτοί οι Έλληνες δεν ήταν μονιασμένοι. Άλλο ένα ολοφάνερο στοιχείο, το οποίο αποδεικνύει ότι είμαστε ίδιος λαός. Πλακωνόντουσαν συνέχεια. Η Αθήνα με την Σπάρτη. Η Σπάρτη με την Θήβα. Η Μακεδονία με την Στερεά Ελλάδα και ούτω καθεξής. Και υπήρχαν μεγάλα μίση. Όπως και σήμερα. Μόνο απέναντι στον κοινό εχθρό συνέρχονταν μαζί και πολεμούσαν. Και έτσι έγινε. Ο κοινός εχθρός ήταν οι Πέρσες που απειλούσαν να αφανίσουν την Ελλάδα. Οι Πέρσες νικήθηκαν από όλους τους Έλληνες. Κάποιοι λιποτάκτησαν βέβαια, «μήδισαν», αλλά τιμωρήθηκαν γι’ αυτό. Και όταν ο Αλέξανδρος ο Μέγας, οργάνωσε εκστρατεία εναντίον των Περσών, για να απελευθερώσει τις Ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας από τον Περσικό ζυγό και να εκμηδενίσει την περσική απειλή, το έκανε ως αρχηγός όλων των Ελλήνων.
Ο Αλέξανδρος ο Μέγας είναι η επιτομή της Ελληνικότητας. Πρότυπο του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τα παιδικά του χρόνια ως το τέλος, ήτανε ο Αχιλλέας, ο ήρωας του Τρωικού πολέμου. O Αριστοτέλης ανέλαβε την διαπαιδαγώγηση του Αλεξάνδρου. O Αριστοτέλης χάρισε στον Αλέξανδρο έναν χειρόγραφο πάπυρο με την Ιλιάδα, τον οποίον ο Αλέξανδρος δεν αποχωρίστηκε όσο ζούσε. Μετάδωσε τον Ελληνικό Πολιτισμό σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Ξεκίνησε την Ελληνιστική Εποχή.
Το μόνο που μένει να αναρωτιόμαστε, είναι γιατί κυκλοφορούν ψέμματα; Γιατί;… Τι μπορούμε να κάνουμε; Να μορφωθούμε, να γνωρίσουμε, να χτίσουμε επιχειρήματα. Ελπίζω να βοήθησα, έστω και λίγο. Διαπιστώνω ότι όλο και περισσότερο νέοι, διαλέγουν να μην μαθαίνουν τίποτα, ούτε καν την ιστορία του λαού τους και γίνονται οικιοθελώς έρμαια, οποιουδήποτε και οποιασδήποτε προπαγάνδας… Νομίζω το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να γλυτώσουμε μελλοντικούς μπελάδες και δύσκολες καταστάσεις είναι να διατηρήσουμε την ιστορία. Αυτό μόνο. Την ιστορία.
Σε τι διαφέρουν; Πρώτον στην γλώσσα. Ακόμα και αν μιλάνε μια κοινή γλώσσα πχ τα Αγγλικά ή τα Κινέζικα, η μητρική τους γλώσσα είναι διαφορετική. Τα κείμενα που συνόδεψαν τους προγόνους τους, και τους κατοίκους της περιοχής τους είναι γραμμένα σε αυτή την γλώσσα. Αυτή η γλώσσα εμφανίζεται σε όλες τις επιγραφές και τα μνημεία που έχουν απομείνει από το παρελθόν. Οπότε κρατάμε ένα στοιχείο που προσδιορίζει έναν λαό. Η γλώσσα.
Άλλο στοιχείο που προσδιορίζει έναν λαό είναι η ιστορία. Η ιστορία αποτελείται από δύο κομμάτια. Το ένα κομμάτι είναι το υποκειμενικό. Για το κομμάτι αυτό γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά. Αυτό που μ’ αρέσει είναι του Ναπολέοντα που λέει ότι «η ιστορία γράφεται από τους νικητές». Το κομμάτι αυτό της ιστορίας είναι έρμαιο οποιασδήποτε ερμηνείας, και συνήθως χρησιμοποιείται για κάποιο σκοπό. Στα σχολεία των κόκκινων μαθαίνουν ότι οι ρόζ είναι κακοί, και στα σχολεία των ρόζ μαθαίνουν ότι οι κόκκινοι είναι κακοί. Κατανοητό και αναπόσπαστο στοιχείο της τόσο χρήσιμης προπαγάνδας για την επιβίωση ενός κράτους.
Υπάρχει όμως και ένα άλλο κομμάτι της ιστορίας. Το οποίο δεν χωράει παρερμηνεία. Δεν είναι υποκειμενικό. Είναι αντικειμενικό. Για παράδειγμα. Ο Κεμάλ, ο ιδρυτής της Τουρκικής δημοκρατίας, άσχετα αν θεωρείται από κάποιους μεγάλος ή μικρός, καλός ή κακός, υπήρχε. Και έκανε κάποια πράγματα. Το ότι υπήρχε και το ότι έκανε κάποια πράγματα είναι το αντικειμενικό κομμάτι της ιστορίας. Το αν αυτό ήταν καλό ή κακό δεν μας ενδιαφέρει και πολλές φορές, μας παραπλανά από το ουσιαστικό κομμάτι της ιστορίας, που είναι αυτό το αντικειμενικό.
Η αντικειμενική ιστορία είναι στοιχείο της ταυτότητας ενός λαού. Και πώς καταλαβαίνουμε την αντικειμενική ιστορία; Τα αποδεικτικά στοιχεία είναι παντού. Πχ ο Παρθενώνας είναι απόδειξη της αρχιτεκτονικής επιδεξιότητας των κατοίκων της Αρχαίας Αθήνας. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ένα μνημείο. Όπως πχ δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ένας τάφος. Όπως πχ ο τάφος του Φιλίππου του πατέρα του Αλεξάνδρου. Θα επιστρέψουμε στον τάφο αργότερα. Ας ξαναγυρίσουμε στον Γάλλο και τον Γερμανό για να καταλάβουμε το πώς ένας λαός προσδιορίζεται από αυτό το αντικειμενικό κομμάτι της ιστορίας.
Γιατί ο ένας θεωρεί τον εαυτό του Γάλλο και ο άλλος Γερμανό; Γιατί έχουν διαφορετική αντικειμενική ιστορία. Ιστορικά δεν συνδέεται ο Γερμανός με την Ιωάννη της Λωραίνης, όπως δεν νιώθει να συνδέεται ιστορικά με τους Γαλάτες και την αρχαία πόλη της Λουτέτιας (τώρα Παρίσι). Ιστορικά επίσης ο Γάλλος δεν συνδέεται με τον Άλαρικ τον βασιλιά των Βησιγότθων, ούτε με τον Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα, βασιλιά της Γερμανίας.
Ανακεφαλαίωση. Είπαμε, αν σήμερα και παλιά μιλούσαν την ίδια γλώσσα, είναι ένας λαός. Η γλώσσα. Και η ιστορία. Οι πρόγονοι των ανθρώπων του σήμερα, που μιλούσαν αυτή την ίδια γλώσσα, έκαναν πράγματα; Έχτισαν τίποτα, γράψαν τίποτα, άφησαν τίποτα; Αυτά όλα τα πράγματα είναι κομμάτι της ιστορίας του λαού μας. Αυτή δεν παραγράφεται, γιατί δεν επιδέχεται ερμηνεία και άρα παρερμηνεία. Αν είναι κάτι άσπρο, όσο και να το λές ότι είναι μαύρο, αυτό θα μένει άσπρο. Δεν υπάρχει για αυτά τα ζητήματα «η ιστορία σου» και «η ιστορία μου». Το κομμάτι αυτής της ιστορίας είναι ΈΝΑ.
Αν λάβουμε υπόψη αυτά τα δύο, απλά, έχουμε λύσει το όποιο ζήτημα καταγωγής των Σκοπιανών, άλλα και άλλων που διεκδικούν να συνδεθούν με ιστορία και γλώσσα που δεν είναι δικιά τους.
Άλλα στοιχεία που προσδιορίζουν έναν λαό, είναι ο πολιτισμός του, είναι τα έθιμα του, ιδίως τα ταφικά, οι παραδόσεις του, η μυθολογία του.
Τα ταφικά έθιμα, είναι και αυτά μέρος της αντικειμενικής ιστορίας που είπαμε, και μας βοηθούν να αναγνωρίσουμε έναν λαό. Για τον ίδιο λόγο που λέμε ότι οι άνθρωποι που μένανε στην Αίγυπτο, ήταν ο λαός της Αιγύπτου, στην Ελλάδα, όπου υπάρχουν κοινά ταφικά έθιμα, και κοινές μυθολογίες και πιστεύω για τον θάνατο, όλοι ήταν Έλληνες. Ο τάφος του Φιλίππου, και χιλιάδες άλλοι μακεδονικοί τάφοι που ανακαλύφθηκαν, δεν μπορούν να αγνοηθούν και αποδεικνύουν, ότι το ζήτημα της μη ελληνικότητας των Μακεδόνων είναι γελοίο.
Μια παρεξήγηση που ίσως πρέπει να κατανοηθεί ακόμα και από μας τους σύγχρονους Έλληνες. Οι Αρχαίοι Έλληνες, προσδιορίζονταν ως Έλληνες. Προσδιορίζονταν όμως και από άλλους τρόπους. Από τοπωνύμια, από τα ονόματα των πόλεων – κρατών, από κάποιο μυθικό τους πρόγονο κτλ. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι, ότι ο Αθηναίος ξεχώριζε τον εαυτό του από τον Σπαρτιάτη, και ο Σπαρτιάτης ήξερε ότι ο άνθρωπος από την Θήβα ήταν Θηβαίος. Ήξεραν όμως ότι ήταν Έλληνες. Όλοι ήταν Έλληνες, και αναγνωρίζονταν ως Έλληνες, σε αντίθεση με τους “βαρβάρους”, λέξη που δεν έχει την ίδια έννοια που έχει σήμερα, και σήμαινε “οι άνθρωποι που μιλάνε μια ξένη γλώσσα, δηλαδή που ακούγονται σαν να λένε βαρ βαρ”, δηλαδή βάρβαροι. Η γλώσσα που μιλούσαν όλοι οι Έλληνες ήταν Ελληνική. Από που καταλαβαίνουμε ότι μιλούσαν ελληνικά; Από τις επιγραφές που έχουν βρεθεί. Από τα κείμενα. Από τους τάφους. Οι Ίωνες ήταν Έλληνες. Ελληνικό φύλο. Όπως Ελληνικό φύλο ήταν οι Δωριείς και οι Μακεδόνες. Οι Αχαιοί.
Και αυτοί οι Έλληνες δεν ήταν μονιασμένοι. Άλλο ένα ολοφάνερο στοιχείο, το οποίο αποδεικνύει ότι είμαστε ίδιος λαός. Πλακωνόντουσαν συνέχεια. Η Αθήνα με την Σπάρτη. Η Σπάρτη με την Θήβα. Η Μακεδονία με την Στερεά Ελλάδα και ούτω καθεξής. Και υπήρχαν μεγάλα μίση. Όπως και σήμερα. Μόνο απέναντι στον κοινό εχθρό συνέρχονταν μαζί και πολεμούσαν. Και έτσι έγινε. Ο κοινός εχθρός ήταν οι Πέρσες που απειλούσαν να αφανίσουν την Ελλάδα. Οι Πέρσες νικήθηκαν από όλους τους Έλληνες. Κάποιοι λιποτάκτησαν βέβαια, «μήδισαν», αλλά τιμωρήθηκαν γι’ αυτό. Και όταν ο Αλέξανδρος ο Μέγας, οργάνωσε εκστρατεία εναντίον των Περσών, για να απελευθερώσει τις Ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας από τον Περσικό ζυγό και να εκμηδενίσει την περσική απειλή, το έκανε ως αρχηγός όλων των Ελλήνων.
Ο Αλέξανδρος ο Μέγας είναι η επιτομή της Ελληνικότητας. Πρότυπο του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τα παιδικά του χρόνια ως το τέλος, ήτανε ο Αχιλλέας, ο ήρωας του Τρωικού πολέμου. O Αριστοτέλης ανέλαβε την διαπαιδαγώγηση του Αλεξάνδρου. O Αριστοτέλης χάρισε στον Αλέξανδρο έναν χειρόγραφο πάπυρο με την Ιλιάδα, τον οποίον ο Αλέξανδρος δεν αποχωρίστηκε όσο ζούσε. Μετάδωσε τον Ελληνικό Πολιτισμό σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Ξεκίνησε την Ελληνιστική Εποχή.
Το μόνο που μένει να αναρωτιόμαστε, είναι γιατί κυκλοφορούν ψέμματα; Γιατί;… Τι μπορούμε να κάνουμε; Να μορφωθούμε, να γνωρίσουμε, να χτίσουμε επιχειρήματα. Ελπίζω να βοήθησα, έστω και λίγο. Διαπιστώνω ότι όλο και περισσότερο νέοι, διαλέγουν να μην μαθαίνουν τίποτα, ούτε καν την ιστορία του λαού τους και γίνονται οικιοθελώς έρμαια, οποιουδήποτε και οποιασδήποτε προπαγάνδας… Νομίζω το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να γλυτώσουμε μελλοντικούς μπελάδες και δύσκολες καταστάσεις είναι να διατηρήσουμε την ιστορία. Αυτό μόνο. Την ιστορία.
